برنامه ریزی توسعه روستایی در ایران فقط در 2 سطح ملی و منطقه ای(استانی) صورت می گیرد. در سطح محلی چنین برنامه هایی وجود ندارد و بدلیل نظام تصمیم گیری متمرکز برنامه ریزی در کشور، برنامه های منطقه ای ضعیف و نارسا بوده و برنامه ریزی توسعه در ایران عملا محدود و منحصر به سطح ملی می باشد

 

  حاکمیت برنامه ریزی بخشی در ایران باعث گردیده است که تنها راهبرد توسعه و عمران بویژه در بخش روستاها به صورت برنامه ریزی متمرکز از بالا به پایین باشد. توسعه و عمران روستایی خصوصیات بین بخشی و یا چند بخشی دارد اما حاکمیت برنامه ریزی بخشی در ساختار برنامه ریزی کشور باعث شده که محتوای برنامه های فصل عمران روستا جامع نباشد و همه امور روستاها را پوشش ندهد. در سطح منطقه ای (استانی) نیز برنامه های 5 ساله توسعه و از جمله برنامه های توسعه روستایی وجود دارد که سابقه آنها به برنامه پنجم عمرانی قبل از سال 1357 باز می گردد.  روال این برنامه ها به گونه ایست که قبل از برنامه های 5 ساله توسعه کشور در سطح ملی تهیه و به صورت پیشنهاد به سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور و ستاد برنامه ارائه می گردد. قاعدتا برنامه ملی با جمع بندی این برنامه ها تهیه می شود اما عملا چنین نیست و برنامه های 5 ساله ملی بدون توجه به برنامه های استانی تهیه می گردد.

 

 

  فقدان برنامه ریزی و تهیه برنامه های 5 ساله توسعه در سطح محلی، عدم وجود رابطه منطقی بین سطوح ملی، منطقه ای  و محلی برنامه ریزی و حاکمیت تصمیم گیری بالا به پایین در این زمینه ، حاکمیت برنامه ریزی بخشی در ساختار نظام برنامه ریزی روستایی، عدم مشارکت مردم  و سازمانهای غیر دولتی در برنامه ریزی روستایی و همچنین فقدان مدیریت یکپارچه در برنامه ریزی و توسعه نواحی روستایی، مهمترین نارسائی های نظام برنامه ریزی روستایی کشور است. و این امر باعث گردیده است که همچنان مشکلات روستاییان با کمی کاهش درجه در همان سطح باقی بماند

منبع: رضوانی، محمد رضا (1380) نگرشي بر نظام برنامه ريزي توسع روستايي در ايران، پژوهش های جغرافیایی، شماره 41